Jutrznia - modlitwa poranna
Nieszpory - modlitwa wieczorna
Kompleta - modlitwa przed snem
Kompleta jest ostatnią modlitwą dnia. Co wieczór jest ta sama. Odmawia się ją przed samym snem, tak by nic już po niej nie następowało.
Psalmy, kantyki i „Chwała Ojcu” odmawiają na przemian dwa chóry: wersety wcięte należą do drugiego. Antyfona jest wspólna — śpiewają ją wszyscy razem.
℣ odmawia prowadzący, ℟ odpowiadają pozostali.
Kto modli się sam, odmawia wszystko: oba chóry psalmu, wers i odpowiedź.
Antyfona stoi przed psalmem i po nim; za drugim razem mówi się ją dopiero po „Chwała Ojcu”. Tak samo przy kantykach.
Responsorium jest wypisane w całości — każde powtórzenie stoi tam, gdzie się je mówi, więc niczego nie trzeba dopowiadać z pamięci. Gwiazdka pokazuje, od którego miejsca zaczyna się skrócone powtórzenie.
To propozycja, nie przepis; reszta w chrześcijańskiej wolności.
Stoi się na wezwanie i ingres, na każdą antyfonę — tę przed psalmem i tę po nim — na „Chwała Ojcu”, na hymn, na kantyk oraz na zakończenie: Kyrie, Modlitwę Pańską, orację i błogosławieństwo.
Siedzi się na psalmy i kantyki, na lekcję i na responsorium. Wstaje się więc na antyfonę, siada na psalm i wstaje znów na doksologię.
Gest stoi w samym tekście jako znak, nie obok niego jako rubryka: † to znak krzyża, ~ to pokłon. Gdzie znak stoi, tam się go czyni — i dlatego w oficjum nie ma przy nim żadnych objaśnień.
Znak krzyża czyni się na początku godziny — w Jutrzni na wezwanie, w Nieszporach i Komplecie na ingres — w Komplecie także przy „Wspomożenie nasze w imieniu Pana” oraz przy pierwszym słowie kantyku: „Błogosławiony”, „Wielbi”, „Teraz puszczasz”.
W Jutrzni są to trzy znaki krzyża, czynione kciukiem: „† Panie, † otwórz wargi † moje” — pierwszy na czole, drugi na ustach, trzeci na sercu. Wers prosi o otwarcie ust ku chwale Bożej, a znakiem krzyża znaczy się to, czym się ją oddaje: myśl, mowę i serce.
Pokłon czyni się przy „Chwała Ojcu” — tam, gdzie stoi ~ — i trwa przez całą doksologię.
Po każdym psalmie i po każdym kantyku następuje „Chwała Ojcu”. Opuszcza się ją od Niedzieli Judica do Jutrzni Wielkiej Soboty włącznie.
Od Przedpościa do Jutrzni Wielkiej Soboty opuszcza się „Alleluja” na początku godziny.
W Okresie Paschalnym „Alleluja” dodaje się do antyfon i wersetów.
Na stronie te trzy reguły są już zastosowane: przycisk OREMUS generuje oficjum gotowe. W wydrukach stoją jako rubryki, bo jedna książeczka służy na cały rok.
℣ wers — odmawia prowadzący.
℟ odpowiedź — odmawiają pozostali.
+ fleksa — krótki oddech, tyle, ile trzeba, by w myśli wymówić „Jezus”.
* medianta — dłuższy oddech, „Jezus Chrystus”.
† znak krzyża.
~ pokłon.
Ant. antyfona — werset odmawiany przed psalmem i po nim.
[Alleluja. OP] — w wydrukach: słowa odmawiane tylko w Okresie Paschalnym.
Zdania pisane drobnym drukiem, w nawiasach, to rubryki: mówią, co się czyni. Ich samych się nie odmawia.
Co który dzień bierze za swoje teksty i dlaczego, mówią RUBRICAE.
← Strona główna